Rozdział 50

Rozdział 50

- KURWA! Pomóżcie!!! – krzyczałem na cały głos dobiegając do drzwi. Jednym kopem wyjebałem drzwi. I gdy już miałem schylić się ku podłodze i zacząć ją ratować, stałem wryty w drzwiach.

- Nie odchodź ode mnie. Nie wychodź. Zostań ze mną. Na zawsze.

Otworzyłem tylko szeroko usta i zastanawiałem się czy ja zwariowałem i czy mam omamy, czy to co widzę przed sobą to prawda.  

- Tak. Możesz.

Stała tak po prostu przede mną, już nie nago, i czekała na moją reakcję.

Zanim przekalkulowałem wszystko w głowie i domyśliłem się co „mogę”, ona podeszła do mnie z czerwonym pudełeczkiem w ręce i powiedziała:

- Proszę załóż.

Nigdy wcześniej nie byłem tak szczęśliwy. Wybuch radości na mojej twarzy uświadomił mi, ze tak chcę żyć, póki się da. Przeniosłem wzrok na monitor.

- Nigdy więcej tak nie rób, ok? – powiedziałem z uśmiechem i jeszcze odrobiną strachu

- Tak. Przepraszam.

- Kocham cię.

- Ja ciebie też.

Te słowa, a raczej w jaki sposób je powiedziała sprawiły, że nie pragnąłem niczego więcej niż samej jej.

Maddie’s POV

Pomysł z szybkim odpięciem siebie od aparatury był bardzo dobry. Udowodniłam soma sobie, że nie znajdę nikogo lepszego od niego. Kocham go i chcę z nim być do póki będę umiała.

- Założysz? – powiedziałam i skinęłam na pudełeczko.

Nie odpowiedział tylko uśmiechnął się, chwycił moją rękę i wsunął pierścionek na palec.

- Obiecaj, że nie będziesz o tym myśleć.

- O czym? – wiem, że znał odpowiedź tylko chciał usłyszeć to z moich ust.

- O nas. O mnie. O tym co będzie się dziać.

- Wiesz, że to nie możliwe.

- A jednak. – odpowiedziałam powstrzymując łzy. – Udowodnij mi, że dobrze zrobiłam, że ta decyzja jest dobra, że nie będę cierpieć, a raczej, że ty nie będziesz.

- Postaram się. – podszedł do mnie, chwycił w pasie. – Nie pozwolę na to.

Tak właśnie powiedział to o czym tak bardzo nie chciałam myśleć. Jedyne co było dobre to to, że wiedział. Wiedział co się stanie i jak.

*wieczór*

Siedziałam na kolanach mojego księcia i bawiłam się jego włosami.

- Porozmawiajmy, tak szczerze. – wyrwał mnie z moich przemyśleń.

- Dobrze. O czym chcesz rozmawiać? – powiedziałam niepewnie

Chwycił mnie za rękę i wpatrywał się w pierścionek.

- Dlaczego David z tobą zerwał? – mówił nie odrywając wzroku od mojej dłoni

- Naprawdę? Nie mamy innych rzeczy do obgadania?

- Powiedz. – nalegał.

Wzięłam głęboki oddech.

- Myślałam, że David mnie zdradza z koleżanką z jego biura. Postanowiłam, że umówię się z nią do klubu i porozmawiamy. Upiłam ją i zaczęłam wypytywać o to jak jest między nią a Davidem, powiedziała, że ostatnio uprawiali gorący seks. – na te słowa czułam jak jego ciało się spięło. – Emm… Pomyślałam, że odwiozę ją do jej domu i znajdę sobie jakiegoś faceta. Nie znalazłam. Pojechałam do Charlie’go. Przegadaliśmy całą noc, mówiłam mu co zrobił mi David. O 12 w nocy przyszedł Patric, jego chłopak, i doradził mi żebym rano udawała, że nigdzie nie byłam i wiesz takie jak w filmach jak ktoś kogoś zdradza. Rankiem pojechałam do domu i niby to przypadkiem strąciłam szklankę z stolika nocnego. Pokłóciliśmy się. Powiedział, że nie przespał się z Sophia tylko ona to zmyśliła, a ja nie miałam odwagi przyznać się, że również go nie zdradziłam. A następne rozdziały już znasz.

- W twoim życiu pojawia się przystojny… nie, niezwykle przystojny niebieskooki blondyn, który zawraca ci w głowie. - powiedział

Oboje wybuchliśmy nieposkromionym śmiechem. Wtedy pomyślałam, że chciałabym widzieć nas za 30 lat, siedzących obok siebie i śmiejących się. Uśmiech z mojej twarzy znikł.

- Uuuu… Co ty się dzieje? – powiedział Harry.

- Cześć. Co tam? – zapytałam i jakoś od razu się uśmiechnęłam na jego widok. Wiedziałam, że na tych osobach zależało mi najbardziej.

- Dobrze, ale trochę się zmieniło.

Wtedy przez drzwi weszła Lu. Tak się za nią stęskniłam.

- Hej! – mówiłam jeszcze normalnie. - HEJ! CO TO?! TO?! O BOŻE!

- Cieszysz się?

- Bardzo! Matko, to.. to jest niesamowite. – zaczęłam ciężej oddychać na widok delikatnie wypchniętego brzucha.

- O! Co ja widzę?! Ładny. – złapała mnie za rękę.

Zaczęłam szybko mrugać i ciężej oddychać a moja dłoń trząść się tak, że prawie nie przewróciłam kucającej przy fotelu Lu.

- Maddie? Wszystko okej? – zapytał czule Niall

- Taa… - coś w gardle nie pozwoliło mi dokończyć.

Wstałam szybko, ale nie zdążyłam wyjść.

Wyprostowałam się i spojrzałam na resztę.

- Przepraszam. – wyszeptałam.

- Lu, Harry, idźcie może no dół. Meeg powinna się już położyć.

--------------------------------

Fiuuu całe szczęście Maddie żyje!!!! W rozdziale 48

bardzo ciężko zastanawiałam się nad jej losem ale postanowiłam,

że 49 będzie tak jakby umarła a w 50 jednak nie :)

Pewnie czekacie na 51 więc lecę pisać

Czekam na wasze opinie w komach

4 komy i dodam jak napiszę :D