Rozdział 55

Tessa’s POV

*26 maj-Dzień Matki, 8^40*

Wychodziłam powoli na środek klasy, zaginając rogi kartek mojego wypracowania. Bardzo nie chciałam tego czytać, ale nie chciałam dostać pały i to jeszcze przed William’em.

Gdy stałam już pod tablicą zerknęłam niepewnie na nauczycielkę, a ona wykonała zamach ręką oznaczający „Możesz czytać”.

Wzięłam głęboki oddech.

-Ymmm..- zająkałam się i zerknęłam w notatki. – Dzisiaj jest piękny dzień- Dzień Matki.

*2 min później*

Odwróciłam się w stronę biurka, z trudem powstrzymując łzy, i wyczekiwałam odpowiedzi nauczycielki.

- Dobrze, trójka z plusem.

- Co? – podniosłam delikatnie głos.

- Proszę nie podnosić głosu i usiąść na miejscu! – podniosła się z krzesła.

Szybkim krokiem podeszłam do ławki, chwyciłam zeszyt i podręcznik. Wybiegłam z sali. Gdy byłam już na korytarzy krzyczałam:

- Bezduszna jędza! Wywłoka!

Nawet nie wiedziała ile musiałam mieć odwagi żeby o tym mówić.

Siedziałam na ziemi pod moją szafką wycierając łzy w rękaw.

-  Zdzira! – krzyczałam dalej.

Nagle zadzwonił dzwonek. Podniosłam się szybko z zimnych kafli i wytarłam jeszcze raz policzki. Na korytarz zleciało się mnóstwo dzieci. Otworzyłam szafkę, wsadziłam podręcznik razem z zeszytem i wyjęłam worek na w-f.

- Zgubiłaś coś.

Na ten głos przeszedł mnie dreszcz. Odwróciłam się, a przede mną stał William.

- Wypadło gdy wychodziłaś z klasy. – ciągnął dalej.

- Dzięki. – wydukałam i wyjęłam rękę po moją własność.  Jednak Will ciągle stał przede mną i uśmiechał się.

- Will, mogę to dostać? Nie czuję się zbyt dobrze. – dalej trzymałam otartą dłoń czekając na zwrot.

- A umówisz się ze mną do kina? Dzisiaj? Po szkole? –pytał mnie a ja czułam jak czerwienieję.

- Will przepraszam ale źle się… - nie dokończyłam ponieważ schował moją własność do kieszeni i wzruszył ramionami. Otworzyłam szeroko buzię żeby coś powiedzieć, ale on w tym momencie uśmiechnął się i powiedział:

- To jak? Idziemy?

Stałam chwilę cicho starając się nie zarumienić.

- No dobra. Na co idziemy?

- Myślałem o „Avatar”. – przewał na chwilę i wtrącił. – O której kończysz?

- Ymmm.. odwróciłam się w stronę szafki, wygrzebałam piórnik. – O 14³⁰.

- Ja też. – zaczął wygrzebywać z kieszeni rękę. – Proszę.

Po tych słowach puścił mi oczko.

O.MÓJ.BOŻE.

William James Nixon, najładniejszy chłopak w szkole, chce umówić się ZE MNĄ! Chyba zemdleję.

- Co teraz masz? – spytał wyrywając mnie z moich myśli.

- Ymm.. w-f. – wymamrotałam.

- Ja mam chemię… więc idę na górę. – przy tym wykonał gest ręką.

- A ja idę na dół. – uśmiechnęłam się.

- Tooo… Do zobaczenia po szkole. – znów puścił oczko i odszedł.

Stałam jeszcze chwilę wryta. Usłyszałam dzwonek i zbiegłam szybko na pierwsze piętro.

*9 godzin później*

- Najbardziej podobał mi się moment kiedy Jake jako avatar biegł i to wszystko się tak podświetlało. – robiłam przy tym ruchy rękami. – I to jak oni się zbuntowali…

- Dlaczego tak bardzo cię to zabolało? – nie pozwolił mi skończyć.

- Nie rozumiem. Co mnie zabolało?

- Wtedy w klasie. Dlaczego tak zareagowałaś?

Szliśmy wtedy parkiem blisko kina. Nie wiedziałam co powiedzieć. Wzięłam głęboki oddech.

- Proszę nie rozmawiajmy o tym. – wyszeptałam.

- Tess, wiem co się stało. Podejrzewam… Nie martw się. Nie myśl o tym.

Do oczu napłynęły mi łzy. Nagle Will złapał mnie za rękę. Zdrętwiałam. Po ciągnął mnie delikatnie do przodu i udawał jakby nigdy nic.

- Daleko do ciebie do domu?

- Co­?! - podniosłam minimalnie głos.

- Chcę cię odprowadzić. Do domu.

No i teraz taki mały dylemat. Dom czy "dom". Pewnie w domu nikogo nie ma chyba, że Liz i Ann. No a ni mogę iść z nim do "domu" bo wtedy miałby kłopoty.

- Yhmmm... Jakieś 15 minut. Ale wiesz.. nie musisz mnie odprowadzać. 

*12 minut później*

- Jesteś taka piękna. Taka śliczna. Taka dobra.

- Nie mów tak, nie znasz mnie do końca. - czułam jak się rumienię.

- Panno Horan, chcę cie teraz pocałować.

-----------------------------------------------
Przepraszam was za tą przerwę w fanfiction, ale jakoś tak wyszło.
Powiem tylko tyle, że zbliżamy się do końca, a nawet jestesmy bardzo blisko.
Ale proszę sie nie martwić, mam juz pomysł na następny ff :)