Rozdział 37

https://www.youtube.com/watch?v=pB-5XG-DbAA

Maddie’s DREAM

- Maddie! Nie możesz tak odejść. Jesteś dla mnie wszystkim! Kocham Cię!

- Nie długo. Przepraszam tak musi być Niall.

- Ale, Meeg! Zmieniłaś moje życie. Nigdy nie spotkałem takiej kobiety! Proszę zostań ze mną! – mówił błagalnie

- Nawet jakbym została, wiesz, że nie na długo. 

Złapał mnie za rękę i powiedział:

- Nie pozwolę Ci odejść. - Jedynym sposobem na to, żeby go opuścić było powiedzieć coś strasznego.

- Nie chcę Cię. Nie czuję nic do ciebie. 

- Zostań ze mną. Nie widzę mojego życia bez ciebie. Kocham Cię. Jesteś wszystkim co mam.

- Nie, Niall. Już nie…

- Maddie! Co ci odbiło?  – krzyczał wściekły z łzami w oczach . - Maddie? Gdzie ty idziesz?!

Stałam przy drzwiach cała rozpłakana. To nie była jego wina. To były tylko oświadczyny, ale chodziło o coś więcej, lecz on nie wiedział co się dzieje.

- Niall przepraszam. – rzuciłam przelotnie i wyszłam. Tak po prostu. Wsiadłam do auta i pojechałam.

Maddie’s POV

Nie chciałam się budzić.

Mimo mojego snu to były najpiękniejsze chwile. Mogłam być z nim. Widziałam go. Nie zwracałam uwagi na to, że śnił mi się nasz ostatni dzień razem. Czułam go. Nie wiem jak, ale tak było. Pragnęłam być z nim. Tu i teraz. Ale moja decyzja była inna. Ta kłótnia mojego serca i mózgu była nie do zniesienia. 

On był moim spokojem. Wszystkim czego potrzebowałam. Wypełniał mnie. Czułam jego wargi na mojej szyi i ciepło jego ciała. Chcę go. Chcę wszystkiego co z nim związane, ale to co zrobiłam było słuszne. Mimo tego, że nie zrobiłabym tego drugi raz. Zostałabym z nim. Zerknęłam tylko na kalendarz. 26, za niedługo koniec.

--------------------------------------

Dzisiaj to ostatni rozdział :)

i już odrazu tłumaczę to 26, za niedługo oniec znaczy koniec miesiąca.

Teraz idę zjeść kolację 

Jeżeli będą min 4 komy jutro dodam 38

Branoc <3